Promenada, port i ustecka latarnia morska

Najbardziej charakterystyczny fragment miasta to odcinek między portem, promenadą a latarnią morską. Warto potraktować to miejsce nie jak przelotowy deptak, tylko jak osobną wycieczkę. Spacer dobrze zacząć od strony portu – wejść na falochron wschodni, obejrzeć ruch kutrów i statków wycieczkowych, potem przejść pod samą latarnię i dopiero dalej w stronę promenady.

Latarnia działa i jest udostępniona do zwiedzania. W sezonie tworzy się kolejka, więc najlepiej uderzyć od razu rano albo wieczorem. Z góry widać podział na plażę wschodnią i zachodnią, układ wydm i całe nabrzeże portowe – to dobre miejsce, żeby złapać orientację w terenie na resztę pobytu. Przy samej latarni jest kilka punktów z szybką przekąską, ale spokojniejsze jedzenie lepiej zaplanować kawałek dalej, przy bocznych uliczkach schodzących z promenady.

Plaża wschodnia, zachodnia i mniej oczywiste zejścia

Ustka ma dwie główne plaże – wschodnią, przy promenadzie, i zachodnią, za portem. Wschodnia jest najpopularniejsza, z infrastrukturą typowego nadmorskiego kurortu: leżaki, budki z jedzeniem, automaty, muzyka z knajpek. Wysoki sezon oznacza tłok, ale też najpełniejszą ofertę – od zorganizowanych atrakcji po wypożyczalnie sprzętu. Osoby liczące na spokój powinny kierować się w stronę skrajów plaży, dalej od głównych wejść.

Po drugiej stronie portu jest plaża zachodnia, przez wielu traktowana jako bardziej „lokalna”. Dojście wymaga przejścia przez kładkę nad Słupią lub skorzystania z kładki ruchomej (gdy działa) w okolicy portu. Zachodnia jest szersza, mniej zagospodarowana, z długim pasem wydmowego lasu. Przy dalszych zejściach łatwiej znaleźć miejsce z większym dystansem od innych plażowiczów, są też odcinki chętnie wybierane przez osoby z psami oraz amatorów dłuższych spacerów brzegiem morza.

Historia na wydmach: Bunkry Blüchera i militarne ślady

Po stronie zachodniej, nad klifem, znajdują się Bunkry Blüchera – niemiecki powojenny kompleks umocnień, dziś przystosowany do zwiedzania. To nie jest typowe muzeum z gablotami, raczej plenerowa ekspozycja z możliwością wejścia do części schronów. Trzeba liczyć się z różnicami temperatur między wnętrzami a otwartą przestrzenią – przyda się coś z długim rękawem, nawet w ciepły dzień.

Na miejscu pokazano m.in. elementy wyposażenia, repliki dział, sceny multimedialne. W sezonie funkcjonują tu także punkty gastronomiczne i niewielka infrastruktura rekreacyjna. Bunkry można połączyć ze spacerem plażą zachodnią albo z wycieczką rowerową – wzdłuż wybrzeża przebiega fragment nadmorskiej trasy R10, którą wygodnie dotrzeć zarówno z centrum, jak i okolicznych kempingów.

Stare miasto, rybackie ślady i lokalne muzea

Od strony portu wystarczy odejść dosłownie kilka ulic w głąb, żeby trafić w zupełnie inny klimat niż na promenadzie. W okolicach ulic Marynarki Polskiej, Kosynierów czy Grunwaldzkiej zachowały się fragmenty dawnej rybackiej zabudowy szachulcowej, wąskie uliczki, małe kamienice i parterowe domy. Warto po prostu „zgubić się” w tym kwadracie miasta, zamiast ograniczać się do jednego przelotowego przejścia.

W dawnym spichlerzu portowym mieści się Muzeum Ziemi Usteckiej – niewielkie, ale dobrze pokazujące, jak z małej osady rybackiej powstał kurort. To dobry przystanek na mniej pogodny dzień albo przerwę od plażowania: ekspozycja jest zwarta, bez nadmiaru treści, które przytłoczą dzieci. Kilka kroków dalej funkcjonują też mniejsze, często sezonowe placówki i wystawy tematyczne (np. poświęcone łodziom, bursztynowi, lokalnemu rzemiosłu) – łatwo je przeoczyć, bo część działa przy prywatnych pensjonatach lub w adaptowanych piwnicach.

Park Zdrojowy, tężnia i spokojniejsze oblicze kurortu

Między ścisłym centrum a wschodnią plażą rozciąga się Park Zdrojowy – teren, który wiele osób omija w drodze na plażę, a szkoda. To dobre miejsce na spacer w cieniu drzew, szczególnie w upalne dni. Układ alejek pozwala zrobić pętlę zarówno krótszą, „w klapkach”, jak i dłuższą, bardziej spacerową, aż do granicy lasu za zabudową uzdrowiskową.

W parku znajduje się tężnia solankowa i strefy wypoczynku, z których korzystają nie tylko kuracjusze. W sezonie bywa tu ruch, ale zdecydowanie mniej intensywny niż na samej promenadzie. W bezwietrzne dni powietrze wokół tężni jest wyczuwalnie bardziej „morskie”, co chętnie wykorzystują rodziny z dziećmi i osoby starsze. Warto zwrócić uwagę na sanatoryjną zabudowę – część obiektów zachowała przedwojenny charakter i pozwala zrozumieć, skąd wzięła się sława uzdrowiska.

Szlaki piesze i rowerowe: od Orzechowa po okoliczne jeziora

Kto nie lubi leżeć cały dzień na piasku, ma w okolicy sporo alternatyw. W stronę wschodnią prowadzi atrakcyjny pieszy szlak do Orzechowa, w dużej mierze lasem sosnowym, częściowo klifem nad morzem. Trasa nie jest szczególnie trudna technicznie, ale po deszczu bywa ślisko, więc w zwykłych sportowych butach chodzi się znacznie wygodniej niż w sandałach. Po drodze są punkty widokowe na klif i zejścia na mniej uczęszczane fragmenty plaży.

Rowery warto potraktować jako realny środek transportu, a nie tylko rekreację. Przez Ustkę przebiega nadmorski szlak R10, którym można dojechać w stronę Rowów, Słowińskiego Parku Narodowego lub w głąb lądu, w kierunku Słupska i Doliny Charlotty. Część odcinków jest asfaltowa lub z utwardzonej nawierzchni, ale zdarzają się fragmenty szutrowe i leśne, więc lepszy będzie trekking lub miejski rower na trochę szerszych oponach niż typowa „szosa”. W wielu wypożyczalniach w centrum rower można wziąć na kilka godzin, co ułatwia spontaniczne wypady bez planowania całego dnia.